Wpisz czego szukasz

Znajdziemy sprzedawców, którzy mają wszystko czego szukasz.

Wprowadź frazę

Pracownicy turkusowi i nomadyczni – zasady pracy, wyzwania i korzyści

Chociaż większość z nas przyzwyczajona jest do tradycyjnej struktury firmy – z zarządem, przełożonymi, specjalistami oraz szeregowymi pracownikami – istnieją też bardzo ciekawe alternatywy. Przykładem są pracownicy turkusowi oraz nomadyczni.

Pracownicy turkusowi i nomadyczni – zasady pracy, wyzwania i korzyści

Najnowsze badania dotyczące kolejnych pokoleń pracowników pokazują, że chociażby millenialsi mają zupełnie inne oczekiwania wobec pracy niż ich rodzice. Dlatego coraz więcej firm funkcjonuje na zupełnie innych zasadach niż ośmiogodzinny dzień w biurze, zwieńczony raportem do naszego przełożonego.

Jaką barwę ma twoja organizacja?

Korzeni tzw. turkusowej organizacji pracy można szukać w XX wieku, jednak popularyzacja tego modelu w kontekście przedsiębiorstwa nastąpiła w 2014 roku za sprawą publikacji belgijskiego autora Frederica Laloux. W swojej książce zaproponował on podział na pięć modeli zarządzania. Najbardziej autorytarny jest model czerwony, gdzie przełożony ma pełnię władzy oraz zarządza podwładnymi twardą ręką, nierzadko wzbudzając w nich strach. Taki model można porównać np. do gangu. Z kolei model turkusowy to najbardziej demokratyczny z modeli. Zakłada on brak jakiejkolwiek hierarchii w firmie. Andrzej Blikle nazwał tę formę demokracją partnerską, która odrzuca znane z tradycyjnych korporacji zasady premii, prowizji, hierarchii, współzawodnictwa, poleceń czy rozmów oceniających. W modelu turkusowymi główną rolę odgrywają umiejętności pracowników, którzy nie podlegają nikomu, natomiast efekty pracy zawdzięczają przede wszystkim współpracy. Każdy w równym stopniu jest odpowiedzialny za rozwój firmy, przez co ma taką samą wartość dla przedsiębiorstwa jak pozostali. Elastyczne warunki sprzyjają szybkiemu rozwojowi pracowników. Rezygnacja z hierarchii, co uznawane jest za główną zaletę turkusowej organizacji pracy, stanowi jednocześnie największe wyzwanie dla członków zespołu. Brak organizacji może utrudnić dotarcie do celu, zwłaszcza w przypadku niedoświadczonych zespołów. Trudno też zweryfikować wyniki oraz wzbudzić jednakowe poczucie odpowiedzialności u wszystkich.

Chociaż przedsiębiorstwa funkcjonujące w modelu turkusowym to rzadkość, istnieje kilka firm w Polsce i na świecie, które odnoszą sukcesy, działając na zasadach demokracji partnerskiej. Wbrew pozorom takie rozwiązanie jest też możliwe w dużych organizacjach, jednak ze względów większej liczebności grupy utrzymanie podstawowych wartości na równym poziomie jest trudniejszy. Jednakże trzymając się zasad samozarządzania, dążenia do pełni oraz ewolucji, jest to możliwe.

Jak zarządzać pracownikiem bez adresu?

Podróżowanie może być nie tylko pasją, realizowaną w czasie corocznego urlopu. Dzięki możliwościom, jakie oferuje internet, możliwe jest pogodzenie częstej zmiany adresu z prowadzeniem kariery zawodowej. Chodzi o cyfrowych nomadów, którzy swoją nazwę zaczerpnęli od koczowników, prowadzących wędrowny tryb życia, często przemieszczając się z miejsca na miejsce. Dzisiejszych nomadów nie motywuje jednak do przeprowadzki pogoda ani poszukiwanie pożywienia, a chęć odkrywania świata. Według raportu „Wędrowcy” są to przeważnie osoby stosunkowo młode (88% nomadów znajduje się w przedziale 25-44 lata). Dominują freelancerzy na samozatrudnieniu, jednak możemy także spotkać nomadów na etacie. Pasjonuje ich podróżowanie oraz odkrywanie, niezwykle cenią sobie niezależność, a przy tym nie przywiązują się do miejsc czy rzeczy. Dlatego zdecydowali się na branże, które umożliwiają im w pełni zdalną pracę. Jedynym wymogiem jest komputer oraz możliwość połączenia się z internetem. To pozwala im swobodnie poruszać się po większości krajów globu. Wyzwaniem może być natomiast egzekwowanie dostępności pracownika. Tutaj najważniejsza jest samodyscyplina nomada. Pasja do zwiedzania nie powinna przyćmić zadań do wykonania.

Warto też pamiętać, że nomadzi to w większości indywidualiści, zatem wyzwaniem może być również nakłonienie ich do pracy w zespole, nawet jeśli funkcjonuje on zdalnie. Styl pracy nomadów zbliżony jest najczęściej do modelu ROWE, gdzie jedynym istotnym czynnikiem jest końcowy rezultat pracy. Wynika to z kilku czynników, jak chociażby różnice stref czasowych. Trend rezygnacji z tradycyjnej pracy stacjonarnej postępuje, a według prognoz, w 2035 roku bez stałego adresu będzie pracował blisko miliard ludzi. I choć według raportu 90% ankietowanych odpowiedziało przecząco na pytanie o ewentualność zostania nomadem, możemy zaobserwować sukcesywny wzrost liczby współczesnych koczowników.

Czy ten artykuł był pomocny?
FacebookTwitter
FacebookTwitter

Może Cię także zainteresować


Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu

Allegro