KPM PIĘKNY TALERZ NEUES SCHLOSS STUTTGART SEPIA (6912248506)

do wyczerpania przedmiotów
cena kup teraz
30,00 zł
Koszty dostawy
  • Pocztex Kurier48 12,00 zł
  • Paczka pocztowa priorytetowa 18,00 zł
Zakupy od 300 zł wysyłka gratis
  • lokalizacja: Zielona Góra, Polska
  • czas wysyłki: do 5 dni
  • faktura: Wystawiam fakturę VAT
  • wytwórnia: KPM Berlin
  • uszkodzenia: porcelana bez defektów
  • waga (z opakowaniem): 1.0 [kg]

Bardzo ładny talerz KPM z grafiką przedstawiającą panoramę Neues Schloss Nowy Zamek w Stuttgarcie

Stan idealny- kolekcjonerski talerz ze słynnej fabryki KPM – stara grafika w sepii – prawdopodobnie stan z lat 20tych XX wieku

Średnica 19,5 cm – złocony rant- otwór do zawieszenia na ścianie... KPM!!!

Na pierwszym planie Kolumna Jubileuszowa - pomnik, który powstał z okazji 25. jubileuszu 60. urodzin i króla Wilhelma I Wirtembergii 1841-1846 na Schlossplatz w Stuttgarcie.
Kolumna składa się z 30 metrowej kolumny granitowej na której stoi 5 metrowa statua rzymskiej bogini Concordia oraz cztery płaskorzeźby ze scenami historycznymi i cztery alegoryczne figury na rogach podstawy kolumny.

Dawna rezydencja książąt i królów Wirtembergii składa się łącznie z Zamku Starego i Placu Pałacowego, miejskiego centrum stolicy państwa. Książe Herzog Carl Eugen z Wirtembergii zażądał w 1744 odpowiednią dla siebie i swojej świty „mieszkania”. Zlecił Włochowi Leopoldo M. Retti zlecił zaprojektowaniw budynku trzy skrzydłowego z dużym dziedzińcem.

Do 1762 centralny skrzydło i ogród skrzydło zostało zakończone i wyposażone ze wspaniałymi dekoracjami rokoko. Zmiany architektoniczne przyniosły zmianę stylu a ukończenie trwało aż do XIX wieku.

Po upadku monarchii w 1918 roku, stworzono w rezydencji muzeum zamkowe. Druga wojna światowa pozostawiła wiele zniszczeń zespołu Neuses Schloss. Rekonstrukcja budzi kontrowersje. W 1950 roku, decyzja o odbudowie zamku i wykorzystaniu budowli ostatecznie została podjęta – Pałac miał pełnić role jako budynek rządowy. Tak więc, Nowy Zamek charakteryzuje się współistnienie i współdziałanie różnych epok i stylów.

W skrzydle Skrzydło zamku obecnie mieści się Ministerstwa Finansów i części Ministerstwa Gospodarki, Pracy i mieszkań. W przyziemiu skrzydła miasta znajduje się Landesmuseum Wirtembergii ze stałą ekspozycją starożytności rzymskich. The White Hall jest popularnym miejscem na imprzy kulturalne i festiwale. Odtworzone pokoje w centralnej skrzydła służyć rządowi państwa na prestiżowych imprezach.

Neues Schloss (Stuttgart)

Das Neue Schloss in der baden-württembergisc­hen Landeshauptstadt Stuttgart wurde zwischen 1746 und 1807 im Auftrag der württembergischen Herzöge und Könige als Residenz- und Wohnschloss erbaut. Es befindet sich in unmittelbarer Nähe zum Alten Schloss und bildet zusammen mit dem Schloßplatz den Mittelpunkt der Stadt Stuttgart.

Geschichte

Vorgeschichte und Planung

Mit neun Jahren wurde Carl Eugen 1737 neuer Herzog von Württemberg. Da er beim Amtsantritt noch minderjährig war, wurde er zur Erziehung an den Hof des preußischen Königs Friedrich II. geschickt, während Administratoren die Regierungsgeschäfte übernahmen. Mit 16 Jahren konnte Carl Eugen die Nachfolge seines Vaters Karl Alexander antreten und nach Württemberg zurückkehren. Sein Vor-Vorgänger, Herzog Eberhard Ludwig, hatte die herzogliche Residenz in das 12 km von Stuttgart entfernte Ludwigsburg verlegt. Die Stadt Stuttgart versuchte nun, mit Unterstützung der württembergischen Ständeversammlung den Herzog wieder zu einer Rückkehr nach Stuttgart zu bewegen, da die Residenz des Herzogs wirtschaftliche und politische Macht bedeutete. Carl Eugen stellte als Bedingung den Bau einer angemessenen Unterkunft, die das Alte Schloss aus der Zeit der Renaissance ablösen sollte. In dieser Zeit reichten viele Architekten ihre Vorschläge und Entwürfe beim Herzog ein, darunter auch Johann Balthasar Neumann, dessen Vorschlag aber abgelehnt wurde. Architekturhistorike­r behaupten, wenn Neumanns Idee damals realisiert worden wäre, so wäre der großartigste Palastbau des 18. Jahrhunderts entstanden. Der württembergische Oberbaudirektor Johann Christoph David von Leger wiederum schlug vor, das Alte Schloss nur auszubauen] Der ansbachische Baudirektor Leopoldo Retti, dessen Onkel Donato Giuseppe Frisoni für Herzog Eberhard Ludwig Schloss Favorite in Ludwigsburg gebaut hatte, wählte für seinen Entwurf die Stelle eines ehemaligen Armbrusthauses im Lustgarten. Des Weiteren reichten noch Alessandro Galli da Bibiena und Maurizio Pedetti Vorschläge ein. Am 6. Mai 1746 wurde Rettis Vorschlag von Carl Eugen ausgewählt. Dieser sah einen Ehrenhof vor, der nicht zur Stadt, sondern auf noch nicht erschlossenes Gelände nach Norden zeigte. Dadurch konnte eine Sicht auf die 1745 fertiggestellte Militärakademie im Süden des Schlosses, die spätere Hohe Karlsschule, vermieden werden und diese ebenso wie das Neue Lusthaus erhalten werden.[4] Seiner Planung nach sollten sich in dem zum Garten gewandten Flügel die Gemächer der herzoglichen Familie befinden, im Corps de Logis die Repräsentationsräume und im zur Stadt gewandten Flügel Gästeräume untergebracht werden.

Erste Bauphase unter Leopoldo Retti

Am 3. September 1746 konnte am Gartenflügel der Grundstein gelegt werden. Die Anlage wurde nach Plänen von Leopoldo Retti und unter der Leitung von Johann Christoph David Leger begonnen, da Retti bis 1748 noch in Ansbach beschäftigt war.[6] Bis 1749 waren das Corps de Logis und der Gartenflügel äußerlich fertig, so dass 1750 mit der Innenausstattung des Gartenflügels begonnen werden konnte.[7] Dabei zog Retti auch diverse Gutachten und Vorschläge anderer Architekten hinzu. Im Frühjahr 1751 wurde mit dem Fundament des Stadtflügels begonnen. Am 18. September 1751 verstarb Retti an einer unbekannten Krankheit in Stuttgart.

Zweite Bauphase unter Philippe de La Guêpière

Nach dem Tod Rettis übernahm der Pariser Baumeister Philippe de La Guêpière, ein Freund von Retti, die weiteren Arbeiten und vollendete 1752 den Stadtflügel. Er war ein Kenner der modernen Architekturtheorie, die ganz von Frankreich und vom Schloss Versailles kopiert wurde, und kannte die Ansprüche des modernen Schloss- und Palastbaus, nach denen er auch in Stuttgart baute. Er entwarf außerdem die Inneneinrichtung des Gartenflügels und zum Teil die des Corps de Logis. 1758 bis 1760 wurden unter seiner Leitung die Portikus und die Kuppel auf dem Marmorsaal nach Plänen Rettis fertiggestellt.

Stopp der Bauarbeiten 1775

In der Nacht vom 13. auf den 14. November 1762 brach im hinteren Teil des Gartenflügels ein Brand aus, der den Flügel völlig vernichtete.[2] Damit ging auch die von Guêpière entworfene Inneneinrichtung verloren. Nun verlegte man sich ganz auf den Innenausbau des Stadtflügels. Am 11. Februar 1763 hielt Carl Eugen seine Geburtstagsfeierlich­keiten im fast fertiggestellten Stadtflügel ab. Dies war das erste große Ereignis im Schloss. Im Jahr 1763 wurde von Seiten Guêpières ein Wiederaufbau versucht, der jedoch an den immer höheren Kosten, finanziellen Engpässen und dem mangelnden Interesse Carl Eugens scheiterte. Die Wiener Reichshofkammer und die Ständevertretung warfen ihm Verschwendungssucht vor, so dass nach längeren Auseinandersetzungen der Bau gestoppt wurde und Carl Eugen seine Residenz 1764 nach Ludwigsburg verlegte. 1768 verließ Guêpière den württembergischen Hof und kehrte nach Paris zurück.

Besuch des russischen Zaren Paul I.

Erst 1775 kehrte Carl Eugen nach Stuttgart zurück und ließ Teile des Schlosses von Reinhard Ferdinand Heinrich Fischer instand setzen und anlässlich des Besuches des russischen Thronfolgers und späteren Zaren Paul I. und seiner Frau Sophie Dorothee von Württemberg, einer Nichte Carl Eugens, den Marmorsaal im Mittelpavillon des Corps de Logis mit einem Deckenbild von Nicolas Guibal ausstatten.

Dritte Bauphase unter Nikolaus Friedrich von Thouret

Als Carl Eugen 1793 starb, war das Schloss größtenteils wieder aufgebaut. So war der Stadtflügel 1789 voll ausgestattet worden und der Gartenflügel bis 1791 fertiggestellt. Die weiteren Bauarbeiten zogen sich bis ins 19. Jahrhundert hin. Mit Herzog Friedrich II. wurde der Schlossbau an Nikolaus Friedrich von Thouret übertragen, der den Schlossbau zum Besuch des französischen Kaisers Napoleon Bonaparte 1806 vollendete. Elf Jahre später wurden anlässlich des Besuchs des Zaren Alexander I. von Thouret einige Räume wie der „Rote Marmorsaal“ neu eingerichtet.

Veränderungen nach 1816

Nach dem Tod von König Friedrich I. im Jahre 1816 zog König Wilhelm I. in das Neue Schloss ein. Unter Wilhelm I. waren Giovanni Salucci und später dessen Schüler Ferdinand Gabriel für die Umbauarbeiten im Schloss zuständig, auf die u. a. der Graue und der „Gelbe Marmorsaal“ 1836 zurückgingen. 1840 und 1841 sowie 1852 bis 1854 wurden vom Hofmaler Joseph Anton von Gegenbaur die drei Freskenzimmer neben dem Treppenhaus im Erdgeschoss mit Szenen aus der Geschichte des Herzogtums und Königreichs Württemberg angelegt. Unter König Karl I. und seiner Frau Olga wurden nur geringfügige Veränderungen am Schloss, hauptsächlich im königlichen Wohnbereich vorgenommen, welche von Joseph von Egle ausgeführt wurden. König Wilhelm II. verzichtete auf seinen Wohnsitz im Neuen Schloss und nutzte es selbst nur zu Repräsentationszweck­en. Das Schloss wurde in dieser Zeit schon teilweise öffentlich zugänglich gemacht.

Nutzung nach 1918

Nachdem Wilhelm II. am 30. November 1918 abgedankt hatte, ging das Schloss in Staatsbesitz über. 1919 kam im Erdgeschoss und einem Teil des Gartenflügels im ersten Obergeschoss das Deutsche Ausland-Institut unter, welches darin Büro- und Ausstellungsräume einrichtete. Im zweiten Obergeschoss und einem anderen Teil des ersten Obergeschosses kam das Polizeipräsidium der Stadt Stuttgart unter. Anfang der 1920er Jahre wurde im Erdgeschoss des Stadtflügels und im gesamten ersten Obergeschoss ein Museum, in dem die Kostbarkeiten der fürstlichen Kunstkammer, die Majolika-Sammlung und verschiedene Wohnräume der ehemaligen württembergischen Könige gezeigt wurden, eröffnet. Nachdem das Deutsche Ausland-Institut 1928 umgezogen war, wurde der verbliebene nicht genutzte Teil des Gebäudes zum Deutschen Heeresmuseum und ein Teil im ersten Obergeschoss zum Antikenmuseum umgebaut. Nach Umzug des Polizeipräsidiums 1926 beherbergte das zweite Obergeschoss die Büroräume der Altertümersammlung und des Landesamts für Denkmalpflege.

In der Zeit des Dritten Reiches wurde im Stadtflügel ein Luftbefehlsschutzbun­ker eingebaut, der 1958 wieder gesprengt wurde.

Durch Luftangriffe am 21. Februar und am 2. März 1944 wurde das Schloss nahezu völlig zerstört, nachdem es von zwei Sprengbomben getroffen worden war und in der Folge bis auf die Außenfassade abbrannte. Lange Jahre wurde um den Wiederaufbau gestritten, und fast wären die Reste des Neuen Schlosses zugunsten eines Hotels abgerissen worden. Nach heftigen Protesten von Bürgern und Denkmalschützern beschloss der Landtag von Baden-Württemberg 1957 – mit nur einer Stimme Mehrheit – den Wiederaufbau des Schlosses.

Seit dem Wiederaufbau zwischen 1958 und 1964 (unter der Leitung von Horst Linde), bei dem nur ein Teil des Corps de Logis rekonstruiert wurde, wird das Neue Schloss von der baden-württembergisc­hen Landesregierung genutzt. Anfangs befanden sich in den beiden Seitenflügeln das Kultus- und das Finanzministerium. Der Corps de Logis wurde zu Repräsentationszweck­en des Staatsministeriums genutzt. Seit dem Auszug des Ministeriums für Kultus, Jugend und Sport Anfang 2012 ist es heute noch Sitz des Ministeriums für Finanzen und Wirtschaft und für die Öffentlichkeit seit 2014 wieder bei regelmäßigen Führungen zugänglich. Im Kellergeschoss befindet sich das Römische Lapidarium, das zum Landesmuseum Württemberg gehört.

Von 1950 bis 1958 war im Westflügel der Ruine eine Gaststätte mit dem Namen „Siechenbierstuben“ in den unteren Kellerräumen eingerichtet. Diese wurde von einem Stuttgarter Gastronomenpaar, welche dann Pächter bei der Stadt Stuttgart waren, betrieben. Bei dem Wiederaufbau des Schlosses wurde dann die „Baukantine“ von den Gastronomen übernommen. Die Gaststätte bot Platz für ca. 400 Gäste. Gleichwohl war ein Biergarten mit etwa 350 Plätzen vorhanden. Die Betreiberfamilie hatte ihren Schlafplatz ebenfalls in den (feuchten) Kellerräumen.

Lage[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Brunnen auf dem Schloßplatz

Nächtlicher Blick auf Jubiläumssäule und Neues Schloss

Marquardtbau (damals: Hotel Marquardt) um 1900

Kunstmuseum

Schloßplatz mit Jubiläumssäule und Königsbau

Der Platz unterteilt die ca. 1,2 km lange Hauptfußgängerzone Stuttgarts, die Königstraße in die untere Königstraße in Richtung Hauptbahnhof und die obere Königstraße in Richtung Rotebühlplatz.

An der südlichen Seite des Platzes verläuft rechtwinklig zur Königstraße die Planie. Diese im Bereich des Schloßplatzes verkehrsberuhigte Straße verbindet den Schloßplatz am daran anschließenden Karlsplatz vorbei mit dem Charlottenplatz, wo sie in die dort verlaufenden Bundesstraßen mündet. Anzumerken ist, dass viele der geraden Straßenachsen in der Innenstadt keine genaue Ausrichtung nach den Himmelsrichtungen haben; das gilt auch für die Fassaden des Neuen Schlosses und die Seiten des Platzes. Die Königstraße führt von ihrem oberen Ende im Süden etwa in Richtung Nordnordost zum Hauptbahnhof.

Bebauung

Der Schloßplatz besteht aus einer barocken Gartenanlage mit Brunnen und Musik-Pavillon. Im Zentrum befindet sich eine 30 Meter hohe Jubiläumssäule mit einer Figur der Göttin Concordia aus dem Jahr 1841. Der Platz wurde 1977 anlässlich der Bundesgartenschau umgestaltet und blieb dann bis heute in dieser Form erhalten.

Nach Osten hin bildet das Neue Schloss mit seinem Ehrenhof den Abschluss des Platzes. In Verlängerung des Neuen Schlosses schließt sich, getrennt durch eine Verkehrsachse, das Alte Schloss auf der Südseite an – im Westen die Alte Kanzlei mit der Merkursäule, die 1598 als Wasserturm für die Brunnenwerke des Lustgartens errichtet wurde. Die vergoldete Jünglingsfigur stammt von 1862.

Auf der Nordseite des Neuen Schlosses schließt sich im rechten Winkel das Ausstellungsgebäude des Württembergischen Kunstvereins an. Daneben erhebt sich der Königin-Olga-Bau, in dem lange Jahre eine Bank ihre Stuttgarter Hauptstelle hatte (nämlich die Dresdner Bank).

An der Nordwestecke steht der Marquardtbau, der früher als Hotel diente und neben dem sich bis 1922 der erste Stuttgarter Hauptbahnhof befand. Der Bau wurde nach dem Krieg in vereinfachter Form wiedererrichtet. Er eröffnet sozusagen die Fortsetzung der Königsstraße nach Osten. Heute befinden sich dort unter anderem die Komödie im Marquardt und ein Kino. Auf dem Platz steht an dieser Ecke ein Reiterstandbild von Herzog Christoph.

Direkt gegenüber dem Neuen Schloss wird der Platz im Westen entlang der Königstraße durch den Königsbau begrenzt. Die beiden Gebäude sind die markantesten des Platzes und tragen entscheidend zu seinem Erscheinungsbild bei. Der spätklassizistische Königsbau wurde 1855–1859 von den Hofarchitekten Johann Michael Knapp und Christian Leins erbaut. Direkt – vom Platz aus gesehen – dahinter öffnete im April 2006 das zehnstöckige Einkaufszentrum Königsbau-Passagen mit 25.000 m2 Verkaufsfläche.

Neben dem Königsbau befindet sich das 2005 eröffnete Kunstmuseum Stuttgart. An dieser Stelle befand sich das bei einem Luftangriff im Zweiten Weltkrieg schwer beschädigte Kronprinzenpalais. Dieses wurde erst viele Jahre später zu Gunsten des Straßenverkehrs abgerissen, als an anderer Stelle schon viele Gebäude wiederaufgebaut worden waren.

Als Nachfolgebebauung des Kronprinzenpalaises errichtete man den – seit seiner Eröffnung 1969 umstrittenen – Kleinen Schloßplatz und das benachbarte Gebäude des Buchhauses Wittwer. Der Verkehr fuhr zunächst erst im Bereich der Königstraße in ein unterirdisches Bauwerk, auf dem Kleinen Schloßplatz befanden sich Pavillons (Boutiquen, Kartenvorverkauf) und an seinem Ende das Gebäude der (Baden-)Württembergi­schen Bank (Architekt: Rolf Gutbrod). Nach einem Umbau beginnt der B-27-Tunnel inzwischen weiter oben an der Planie(straße).

Vor den ehemaligen Tunnelmund wurde in den 1990er Jahren eine große Freitreppe installiert, die den höher gelegenen Kleinen Schloßplatz mit der Königstraße und dem eigentlichen Schlossplatz verband. Im März 2005 wurde auf dem Kleinen Schloßplatz das neue Kunstmuseum in Form eines teilweise transparenten Glaskubus gestellt, das seitlich um eine verkleinerte Form der vor allem im Sommer bei den Stuttgartern sehr beliebten Freitreppe ergänzt wurde.

· Wilhelm Caspar Wegely (1751 - 1757)

· - Johann Ernst Gotzkowsky Fabrique de Porcelaines (1761 - 1763)

· - Königliche Porzellan Manufaktur (1763 - 1918)

· - Staatliche Porzellan Manufaktur (1918 - 2006)

· - KPM Königliche Porzellan-Manufaktur (2007 - )

· Notatka historyczna

W 1751 roku, znany berliński kupiec Wiliam Caspar Wegely, napisał do Króla Prus Fryderyka II Wielkiego list, w którym zwrócił się do niego nie tylko o przywilej budowy fabryki porcelany w Berlinie, ale zażądał również "Domu Komendanata" przy Friedrichstrasse, wraz z przylegającym do niego ogrodem oraz zwolnienia z opłat celnych na materiały i surowce do produkcji, a także zapewnienia wyłączności na produkcję porcelany.

Pomimo, że oczekiwania Wegely'ego można było uznać za zbyt nieskromne, już po 7 dniach Król Fryderyk II zgodził się na przedstawione żądania, bowiem bardzo zależało mu na produkcji porcelany.
Nie dość, że spełnił wszystkie oczekiwania Wegely'ego, to jeszcze zapewnił go, że celnicy nie będą mogli choćby zajrzeć do jego beczek... Wegely zaś, ma zapewnić utrzymanie arkanów sztuki i receptury porcelany w takiej tajemnicy, jakby to była tajemnica państwowa, a pracownicy złożą przysięgę jej dochowania. Powodem takiej hojności króla Prus była przyczyna ekonomiczna, bowiem wiedział, że owiane atmosferą tajemnicy "białe złoto" szybko zyska na wartości.
Materiały do budowy fabryki Wegely otrzymał za darmo, jednak dalej musiał ją finansować samodzielnie.

Budowa nowej fabryki jeszcze nie została zakończona, kiedy w 1753 roku rozpoczęła się już produkcja porcelany, a pracownicy do fabryki rekrutowani byli w drodze konkursu. Mistrzem modelarskim został rzeźbiarz Ernst Heinrich Reichard zaś kierownictwo malarni objął w 1754 roku słynny malarz miniatur i emalii Isaak Jakob Clauce. Sygnaturą wyrobów Wegely'ego była litera "W".

Kiedy w 1756 roku wybuchła Wojna Siedmioletnia, Król Friedrich II, bardziej potrzebował pieniędzy na utrzymanie zaopatrzenia wojska, niż na porcelanę Wegely'ego, którego był największym klientem, a skonfiskowane magazyny porcelany w Dreźnie, Lipsku i Miśni nie pokrywały nawet zobowiązań Króla wobec swych dostawców na rzecz wojska.
Wegely mógł jednak czuć się bezpiecznie, otrzymał bowiem od Króla potwierdzenie swoich praw i zgodę na odwiedzenie Manufaktury Miśnieńskiej w zamku Albrechtsburg.
Pomimo otrzymanych przywilejów, Wegely nie mógł zapobiec szpiegostwu i wkrótce stanął na skraju bankructwa. Wyposażenie, narzędzia i materiały kupił berliński przedsiębiorca Johann Ernst Gotzkowsky.

W 1761 roku Gotzkowsky założył w Berlinie fabrykę porcelany i rozpoczął budowę. 11 stycznia 1761 zawarł kontrakt z zatrudnionym wcześniej przez Wegely'ego Ernstem Heinrichem Reichardem, który poznał arkana produkcji porcelany. Gotzkowsky zapłacił mu 7000 Reichstalarów za sprzedaż tajemnic i materiałów oraz zatrudnił go w fabryce (Reichard został arkanistą i kierownikiem wydziału).
Zatrudnił także ucznia Kaendlera z Miśni - Friedricha Eliasa Meyera jako mistrza modelarskiego oraz Carla Wilhelma Boehme, któremu powierzył malarnię. W 1762 wszystkie stanowiska miał obsadzone przez największe talenty w tej branży, jednak jego sytuacja finansowa stawała się coraz bardziej niepewna. Ponieważ wojna powodowała duże obciążenia Kasy Królewskiej, Gotzkowsky nie mógł liczyć na dotacje Królewskie.

Koniec wojny w 1763r. oznaczał także koniec marzeń Gotzkowsky'ego...
Kiedy 4 sierpnia 1763 roku przestał wypłacać wynagrodzenia, na scenę wkroczył Król Fryderyk II Wielki i kupił fabrykę Gotzkowsky'ego za sumę 225 000 talarów, przejmując również 146 pracowników. 19 września oficjalnie przejął zakład, a na znak własności królewskiej nadał mu sygnaturę: "Królewskie Berło" i odtąd manufaktura nosiła nazwę: Königliche Porzellan-Manufaktur Berlin (KPM).

Pod Królewskim zarządem KPM stała się zakładem modelowym: regulowane godziny pracy, wynagrodzenia powyżej średniej, bezpieczeństwo emerytalne, ubezpieczenia zdrowotne i emerytalne dla wdów i sierot, zakaz zatrudnienia dzieci. Wszystkie te działania miały nie tylko wymiar ludzki, ale również praktyczny, ponieważ tylko załoga złożona z wysoko wykwalifikowanych specjalistów była w stanie utrzymać najwyższy poziom jakości produkcji. Usprawnione procesy produkcji, udoskonalone techniki i ręczna praca stały się podstawą sukcesu firmy.

W 1784 roku, po czterech latach prac badawczych, udało się spełnić oczekiwania Króla i uzyskano delikatny matowy odcień błękitu, tzw. "Bleu mourant", którym dekorowano ulubiony przez Króla serwis "Neuzierat". Do jego śmierci w 1786 roku, wyroby z KPM trafiły na stoły rosyjskiej rodziny carskiej, a także wielu europejskich dworów królewskich.

Po śmierci Fryderyka II Wielkiego, fabrykę przejął jego bratanek i następca: Fryderyk Wilhelm II, który uczynił z KPM wiodącą technologicznie firmę, ze średnim dochodem w wysokości 40 000 talarów rocznie.

Kiedy w 1807/08 roku wojska napoleońskie zajęły Berlin, kasa manufaktury została skonfiskowana, a magazyny we Wrocławiu i Warszawie zlicytowane na rzecz francuskich władz. W wyniku działań francuskich najemców, fabryka poniosła ciężkie straty.

Christoph Georg Frick, arkanista KPM, opracował w 1814r. nową, genialną paletę odcieni zieleni i szarości, dzięki czemu malowanie porcelany przypominało od tej pory malowanie obrazów olejnych.

Koniec Wojny Wyzwoleńczej w 1815r. nie tylko uwolnił Prusy od Francuzów, ale także fabrykę od problemów z zamówieniami, a Król wynagrodził swych najbardziej zasłużonych generałów prezentami z porcelany.

W 1873 roku fabryka zostaje przeniesiona na obrzeża Tiergarten, jednak ta lokalizacja przynosi nieocenione korzyści. Bliskość rzeki Szprewy powoduje, że zaopatrzenie fabryki w surowce, jak i transport wyrobów gotowych drogą wodna są o wiele łatwiejsze i tańsze niż wcześniej.

Inspirowany pięknem starochińskiej porcelany, chemik fabryczny Hermann Seger,który dołączył do KPM w 1878 roku, opracowuje nowe kolory glazury: krwisty, seledynowy i kryształowy, zaś zatrudnienie w 1908 roku Theodore Schmuz-Baudiss na stanowisku dyrektora artystycznego owocuje powstaniem wyrobów w nowm stylu: Art Nouveau...

Po wybuchu I Wojny Światowej w 1914 r., naród zmuszony był zrezygnować z luksusu i przekazać złoto na broń. Na życzenie cesarza, w fabryce wycofano złote zdobienia, a motywy roślinne i sceny rodzajowe zostały zastąpione motywem "Krzyża Żelaznego" i portretami generałów. Szczególnie Cesarza Wilhelma II i Paula von Hindenburg.

W 1918 roku KPM oficjalnie przestała być "Królewska" i od tej pory nazwa brzmi Staatliche Porzellan-Manufaktur.

Od 1928 roku, pod kierownictwem dr Günthera von Pechmann, manufaktura rozpoczęła okres nowego wyrazu artystycznego, a projekt artystki Trude Petri "URBINO" przyniósł firmie nie tylko sukces komercyjny, ale także nagrodę Grand Prix na Wystawie Światowej w Paryżu w 1937 roku.

Podczas II Wojny Światowej w nocy 22/23 listopada 1943r. fabryka została zbombardowana przez Aliantów i budynek KPM w Tiergarten wraz z maszynami i materiałami został zniszczony. Wiele form zostało także bezpowrotnie straconych.

W latach powojennych produkcja została przeniesiona do prowizorycznego schronienia w Selb, a jednocześnie trwała odbudowa zakładu w Berlinie. Podział zaopatrzenia, produkcji i dostaw, powodował także pogorszenie wydajności.

W 1957 roku produkcja powróciła na historyczne miejsce, do przebudowanej fabryki w Berlinie. W 1981 roku władze NRD w Berlinie Wschodnim zwróciły fabryce materiały z jej archiwum. Berlin Zachodni zaś, zapłacił za nie w naturze, przekazując figury Mostu Zamkowego w zamian za ich powrót na stare miejsce.
Zaś w roku 1988, w głosowaniu Senatu zdecydowano o zmianie statusu prawnego fabryki z własności państwowej na spółkę i powrocie do starej nazwy w nowej formie KPM – Königliche Porzellan-Manufaktur Berlin GmbH.

W ciągu pięciu lat 1998 - 2003, cały kompleks budynków manufaktury został starannie odrestaurowany, a technologia produkcji unowocześniona, zgodnie z obowiązującymi standardami.
W lutym 2006 roku nastąpiła całkowita prywatyzacja manufaktury. Jedynym właścicielem najstarszego berlińskiego przedsiębiorstwa rzemieślniczego został bankier Jörg Woltmann...

wysyłka gratis
Wysyłka gratis
Aby otrzymać Wysyłkę Gratis, kup u mieszkiel za co najmniej 300 zł.
metody płatności
  • PayU
  • Zwykły przelew bankowy
płatność z góry
maksymalnie w paczce
Paczka pocztowa priorytetowa 18,00 zł
kolejna sztuka: 0,00 zł
maksymalnie w paczce: 1
przybliżony czas realizacji: 6 dni roboczych
Pocztex Kurier48 12,00 zł
kolejna sztuka: 0,00 zł
maksymalnie w paczce: 1
przybliżony czas realizacji: 7 dni roboczych
zwrot towaru w ramach odstąpienia od umowy
Jako konsument możesz zwrócić większość przedmiotów kupionych od Firm na Allegro (wyjątki i zasady zostały opisane na stronie Pomocy oraz w zakładce "Informacje od Sprzedającego"). Poinformuj sprzedającego o odstąpieniu od umowy (nie musisz podawać powodu odstąpienia). Masz na to 14 dni kalendarzowych od otrzymania towaru, chyba że sprzedający wyznacza na to dłuższy termin.

Od daty złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy masz kolejne 14 dni kalendarzowych na odesłanie towaru. Sprzedawca powinien zwrócić Ci pieniądze w ciągu 14 dni od chwili otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Sprzedający może wstrzymać się z odesłaniem środków do czasu otrzymania przedmiotu.
dodatkowe informacje
Wystawiam fakturę VAT

dane sprzedawcy

Elita M Marek Mieszkiełło
Dolina Zielona 48 A
65-154 Zielona Góra
NIP: 929-011-71-68
REGON: 970270116

kontakt

pozostałe informacje

Na prośbę wysyłamy więcej zdjęć oraz udzielamy więcej informacji na temat kupowanego przedmiotu. Prosimy śmiało pytać... jesteśmy do Państwa dyspozycji.

zwroty

Czas na odstąpienie od umowy: 14 dni

Koszt przesyłki zwrotnej pokrywa: kupujący


Adres do zwrotu:
Elita M
Dolina Zielona 48a
65-154 Zielona Góra
PL
Dodatkowe informacje

Gwarantujemy pełną satysfakcję klientowi z zakupu. Czyli każdy zakupiony u nas towar można zwrócić, jesli na żywo sie nie podoba.

Naszym celem sa wyłącznie zadowoleni klienci. 

reklamacje

Czas na reklamację z tytułu rękojmi: 2 lata

Adres do reklamacji:
Elita M Marek Mieszkiełło
Dolina Zielona 48a
65-154 Zielona Góra
PL
Dodatkowe informacje

przyjmujemy reklamację na swój koszt- jesli opis nie zgadza się z przedmiotem - lub  posiadał ukryte wady, których nie uwzględnilismy w opisie. Wtedy wysyłkareklamacji jest na nasz koszt i zwracamy cenę zakupu.

Jeśli towar sie nie podoba- mimo, że jest zgodny z opisem - to prosze go odesłac na swój koszt- a my odeslemy cenę zakupu.

Chcemy mieć tylko zadowolonych kupujących