Huśtawka - Agnieszka Sujata

Dlaczego HUŚTAWKA? Po trosze dlatego, że to nieprzemijająca,

ukochana przyjemność i rozrywka Małej.

Na lotach aż pod samo niebo spędzaliśmy i nadal spędzamy niezliczone kwadranse,

a czasem i godziny. Zwykła zdawałoby się czynność, jest dla niej autentycznym źródłem szczęścia i pewnego rodzaju wyzwolenia.

„Jestem wtedy wolna jak ptaki!” oraz „Z góry wszystko wygląda inaczej!” – niech jej słowa wystarczą za cały komentarz.

Ale HUŚTAWKA również dlatego, że życie z osobą (dzieckiem) autystyczną to bezkresna amplituda przeżyć.

Niekończące się doświadczanie emocji ze skrajnie odległych rejonów, ciągła labilność doznań.

Od bezsilności, rozpaczy, depresji i gniewu po radość, nadzieję i mobilizację.

W jednej chwili wydaje ci się, że już nic – ściana, mur i ani kroku dalej, by chwilę

(dzień, miesiąc, pięć lat) później frunąć niesiony szczęściem wyczekanej poprawy.

W górę i w dół, w górę i w dół. Jak na huśtawce.

Taka właśnie nie-całkiem-zwykła codzienność stała się moim udziałem i o niej chciałam

wam opowiedzieć...